... در کوی ما شکسته دلی می خرند و بس

من صبورم اما

به خدا دست خودم نیست اگرمی رنجم

 یا اگر شادی زیبایی تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم

 من صبورم اما

چه قدر با همه عاشقیم محزونم !

وبه یاد همه خاطرهای گل سرخ مثل یک شبنم افتاده به غم مغمومم.!

 من صبورم اما

بی دلیل ازقفس کهنه شب می ترسم

بی دلیل از همه تیرگی تلخ غروب و چراغی که تورا از شب متروک دلم دور کند ..می ترسم!

من صبورم اما

آه.....

این بغض گران صبر نمی داند چیست...

یه دل میگه نشو عاشق کس یه دل میگه میمیرم بی نفس یه دل می گه برمو یه دلم میگه خو کن به هوس یه دل میگه پر رنگ و ریاست یه دل می گه اینه رویای ماست یه دل میگه بگمو یه دلم میگه فردا به ماست یه دل میگه پر از عشقم هنوز یه دل می گه که بسازو بسوز سر کن بی فروغ خو کن به دروغ این عمر دو روز یک بوم دو هوا خستم به خدا نمیخوامو میخوام بشم از تو جدا رویای عزیز" تردیدو گریز" بی عشق نمی تونم به خدا سلطان قلبم "بی تو سرابم آلوده ی فکر نا جور و تردید " برگردو از من عشقی بنا کن کانون روحم به عشق تو لرزید .

به همین سادگی رفتی خداحافظ عزیزم  

سهم تو شد روز تازه سهم من اشک که بریزه

بهمین سادگی کم شد عمر گل بوته تو دستم

 گله از تو نیست می دونم خودم اینو از تو خواستم

 به جون ستاره هامون تو عزیزتر از چشامی

هر جا هستی خوب و خوش باش تا ابد بغض صدامی

 تو را محض لحظه هامون نشه باورت یه وقتی

 که دوست ندارم اینو به خدا گفتم به سختی

 من اگه دوست نداشتم پای غم هات نمی موندم

 واست این همه ترانه از ته دل نمی خوندم

 اگه گفتم برو خوبم واسه این بود که میدیدم

داری آب میشی میمیری اینو از همه شنیدم

 دارم از دوریت میمیرم تا کنار من نسوز ی

از دلم نمی ری عمرا نفسامی که هنوزی

تو را محض خیره هامون که نفس نفس خدا شد

 از همون لحظه که رفتی روحم از تنم جدا شد

 تو که تنها نمی مونی من تنها را دعا کن

 خاطراتمو نگهدار اما دستامو رها کن

 دست تو اول عشقه بسپارش به آخرین مرد

مردی که  پشت  یه دیوار واسه چشمات گریه می کرد

 

خدایا !

در این شب تار و فراگیر به شدت تنهایم و دلم از شدت فراق سخت اندوهگین ، تو به داد و بیدادم برس

در نیمه شبی زلال از خاطرات در ذهن خود میپلکیدم شبنم اشک از مژ گانم می چکید و خروار خروار غم و اندوه از قلمم. آه که صدایی جز صدای نسیم با گوشم آشنا نبود.سوزی در گلو داشتم که با آه های مکرر و اشکهای پیاپی بیرون نمی رفت آه چه شب سنگینی بود در آن خاطره ای خوش نمیافتم فقط غم بود و اندوه. و دلی از گریه پر آنقدر پر که تمام لحظه های آن شب دریا شد دریایی عظیم وپر تلاطم ولی پر بود از لحظه های زلال اندیشه پر بود از صدفهای زیبای خفته بر آب و پر بود از موجهایی که در لحظه های زلال فرو می رفتند وصدفهای خفته را به ساحل امید می رساندند در آن شب ستاره ای سوسو کنان بازتاب لحظه هایم شد وتمام لحظه هایم را پر کرد از خاطراتی شیرین پر کرد از لحظه هایی پر امید برقش در تمام وجودم در خشید و تمام نا تمامم را تمام کرد و آنگاه واژه هایم پر تپش شدند ودر پهنه ی اندیشه ام گنجیدند.

شب است و از آسمان برف می بارد و زمین لباس سفید با لطا فت حریر از برف پوشیده تنها و نا امید در گوشهای از اتاق تاریک ‏ونمر خود به فکر فرو رفته ام گا هی به گذشته سراسررنجو مهنت خود می اندیشم و گاهی آینده نا معلوم خود را فکر می کنم به‏ ‏ خا طر  می آورم روزی را که بر روی تپه اس سبزو خرم س بر دامن تو نهاده بودم و قطره اشکی از گونه چشم جاری شد تو با ‏سر انگشتان لطیفت اشک چشمم را زدی و علت گریه ام را جویا شدی و من در جوابت گفتم که می ترسم روزی از هم جدا شویم تو ‏اما با خنده ملیحی گفتی که حتی مرگ هم نمی تواند ما را از هم جدا کند پس چرا اکنون مرا تنها و بی یاور در این دریای پر تلا طم ‏رها کردی چرا قلب رنجور و بیمارم را شکستی و برای همیشه خنده را بر روی لبانم خشکاندی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!‏

   اری تو انکه دل طلبد آنی

              اما ــ افسوس!

              دیریست کان کبوتر خون آلود

                                                   جویای برج گمشده جاده ــ

                                                                                  پرواز کرده است.

در موسم بهار کز مهر بامداد 

تک دختر نسیم

نشاط وار—

موی مرا شانه می زند٬

وانگه که شاخ پر گل باغی

به دست باد٬

خم می شود که بوسه زند بر لبان من ٬

وانگاه نرم نرم ٬

گل های خویش را بر سرم دانه می کند...

ان لحظه

ای رمیده ز من

در بر منی

در خاطر منی

من صبورم اما

به خدا دست خودم نیست اگرمی رنجم

 یا اگر شادی زیبایی تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم

 من صبورم اما

چه قدر با همه عاشقیم محزونم !

وبه یاد همه خاطرهای گل سرخ مثل یک شبنم افتاده به غم مغمومم.!

 من صبورم اما

بی دلیل ازقفس کهنه شب می ترسم

بی دلیل از همه تیرگی تلخ غروب و چراغی که تورا از شب متروک دلم دور کند ..می ترسم!

من صبورم اما

آه.....

این بغض گران صبر نمی داند چیست...

گلي از شاخه اگر مي چينيم برگ برگش نكنيم و به بادش ندهيم لااقل لاي كتاب دلمان بگذاريم و شبي چنداز آن هي بخوانيم و ببوييم ومعطر بشويم شايد از باغچه كوچك انديشه مان گل رويد.